Nowości  Satelity  Sondy  Statki  Stacje  Rakiety  Kosmodromy    
 


Kosmonautyka.pl > Satelity szpiegowskie

Satelity szpiegowskie

Satelity szpiegowskie to sztuczne satelity służące do obserwacji Ziemi, w szczególności obcych terytoriów o znaczeniu wojskowym.

Ze względu na przeznaczenie satelity szpiegowskie można podzielić na:

  • satelity rozpoznania obrazowego (umożliwiające fotografowanie ziemi oraz oceanów w paśmie widzialnym)
  • satelity wczesnego wykrywania i ostrzegania, które rozpoznają start pocisków balistycznych,
  • satelity wywiadu elektronicznego (satelitarny nasłuch transmisji elektronicznych).

Historia

Pierwszymi satelitami szpiegowskimi były amerykańskie satelity programu Corona (1959-1972) i radzieckie satelity programu Zenit (1961-1994). Przez swoje teleskopy z orbity fotografowały one obce terytorium, jednak nie transmitowały zdjęć na Ziemię. Klisze fotograficzne z wykonanymi zdjęciami wyrzucane były w specjalnych zasobnikach, które wracały z orbity na Ziemię.

Wraz z rozwojem technik zdalnego przekazu obrazów kliszę fotograficzną została kodowana transmisja radiowa. Klisza została zastąpiona przez matryce fotograficzne, o podobnej zasadzie działania jak w obecnych elektronicznych aparatach fotograficznych.

Satelity szpiegowskie prowadzą nie tylko obserwację w widzialnym zakresie. Satelity Vela Hotel zapoczątkowały możliwość wykrywania i informowania o (próbnych) wybuchach jądrowych. Satelity wykorzystywały czujniki wykrywające promieniowanie rentgenowskie, promieniowanie neutronowe i promieniowanie gamma. Program ten trwał od 1959 do 1970 roku okazując się tanim, efektywnym systemem kosmicznym. Satelity te znacznie przekraczały, nawet o lata, zakładany czas działania (przykładowo satelita wystrzelony w 1969 roku działał jeszcze prawie 15 lat później).

Satelity programu MiDAS (Missile Defense Alarm System) zapoczątkowały z kolei wykrywały start radzieckich rakiet międzykontynentalnych i ostrzegały przed nimi transmitując na Ziemię sygnał radiowy. Satelity wykorzystywały czujniki wykrywające promieniowanie podczerwone (powstające podczas startu dużych rakiet jak pociski transkontynentalne wyzwalana jest ogromna ilość energii cieplnej). Ze względu na to, że były to krytyczne czasowo dane ostrzegające przez atakiem oraz z powodu małej przepustowości kanału łączności na Ziemię trafiały informacje o czasie startu oraz orientacyjnym miejscu. Nie były zatem przekazywane żadne zdjęcia miejsca startu wykonane w podczerwieni.

Satelity programu GRAB (Galactic Radiation and Background) zbierały dane o parametrach pracy radzieckich radarów obrony powietrznej.

Za względu na zaawansowanie satelitów szpiegowskich można je podzielić na kolejne generacje:

  • 1 generacja:
    • USA:
      • satelity Corona (1959-1972) i SAMOS wykonujące zdjęcia satelitarne w świetle widzialnym
      • satelity MiDAS wykrywające za pomocą czujników podczerwieni start rakiet międzykontynentalnych
    • ZSRR: satelity Zenit wykonujące zdjęcia satelitarne w świetle widzialnym

Amerykańskie satelity szpiegowskie:

Radzieckie oraz rosyjskie satelity szpiegowskie:

Niemieckie satelity szpiegowskie:

Francuskie satelity szpiegowskie:

  • optyczne: Helios

Izraelskie satelity szpiegowskie:

  • fotograficzne: Ofeq

Pierwszym krajem, który po okresie Zimnej Wojny przystąpił do klubu posiadającego satelity szpiegowskie był Izrael. W kwietniu 1995 roku na robicie umieścił ona satelitę serii Ofeq (Ofeq 3). Kolejnym krajem była Francja (seria Helios).

Kosmonautyka.pl na serwisach społecznościowych: